Mijn kaars is uit – het lukt niet meer

Je hebt het gevoel een slechte werknemer te zijn, een slechte partner, een slechte ouder, een slechte vriend(in). Je bent moe. Dan maar naar de dokter, die schrijft wat rust voor en wat pillen. Om te rusten heb je geen tijd, de pillen werken steeds minder goed.

Overal lees je over stress, negatieve stress en haar verwoestende effecten. Wat je nergens leest, is dat (negatieve) stress geen vast gegeven is dat je kunt uitdrukken in een cijfer. Het is een verhoudingsfactor:

Negatieve stress = draaglast / draagkracht

Draaglast kan je meestal gemakkelijk in kaart brengen, is meestal meetbaar. Ze neemt toe of neemt af in stappen, in sprongen die je duidelijk waarneemt.

Draagkracht is een heel ander verhaal: ze is niet meetbaar. Bijna altijd neemt ze geleidelijk af, glijdend van een helling die je niet merkt. Zoals erosie, verrotting van binnen uit. Die je lang kunt ontkennen, weg-rationaliseren. Tot er een plotse, onverwachte breuk komt – zoals een brug of een toren die plots inzakt. Zonder aanwijsbare aanleiding. Met verwoestende gevolgen.

En dan is er geen ontkennen meer aan – je moet terug naar de dokter want je voelt je ziek. De mensen in je omgeving begrijpen er niks van – ook zij denken dat je ziek bent.

Toch wel schrikken als die zegt dat je helemaal niet ziek bent, wél uitgeput. Die je rust voorschrijft – herstellende hulpmiddelen. En begeleiding, “coaching”: heel confronterend, het geeft je schuldgevoelens. Zeker als hij erbij vertelt dat je herstel, net zoals je stressopbouw, meerdere maanden kan duren.

Dan komt de moeilijkste stap: contact nemen met een (of meerdere) professionele begeleiders. Die jouw kwetsbaarheid gaat zien en gaat blootleggen. Dus best iemand kiezen bij wie je vertrouwen voelt, respect, een klik – kieskeurig zijn dus! En opstarten met een begeleider die samen met jou een eerste perspectief weet te schetsen. Niet heel concreet. Eentje die je zegt: “wees lief voor jezelf!” – klikt goed, maar hoe doe je dat?

Maar goed – je bent vertrokken!